Groenewolken.nl

Het zou je maar gebeuren. Je bent op weg naar je werk, zoals elke dag, je staat te wachten in een te volle metro op het moment dat je er uit mag en weer achter je bureau mag plaats nemen. Maar het loopt allemaal anders, opeens hoor je een harde knal gevolgd door veel geschreeuw, gehuil en geroep om hulp. Je leven lijkt in één seconden in te storten.

Deze situatie deed zich vandaag voor in Moskou. Vandaag werd namelijk Moskou getroffen door twee aanslagen, gepleegd door twee vrouwelijke zelfmoordterroristen. Deze hadden zich verschanst op het station en in de metro en bliezen zichzelf op.

Wat betekent dit voor Moskou? Hoe reageert de wereld hierop? Ik kan me nog herinneren dat de aanslagen in Londen veel te weeg brachten. Er waren aanslagen gepleegd. Er waren veel doden gevallen. Vandaag deed zich precies het zelfde voor.

Het aparte is dat dezelfde dag nog het leven zich vervolgde. Mensen bleven reizen met de metro, er was blijkbaar totaal geen angst. Men is immers enorm afhankelijk van de metro, zonder zou eigenlijk een regelrechte economische ramp betekenen. Het doel van de terroristen, denk ik. Men wil duidelijk Moskou kapot maken. Of ze dat gelukt is, is de vraag. In ieder geval liet Medvedev gelijk weten alles eraan te zullen doen deze terroristen op te pakken. Poetin zei later hetzelfde. Moskou laat het hier ieder geval niet bij zitten. Maar of hun acties echt effect hebben, ik weet het niet.

Het is immers al jaren oorlog in Rusland. En dat valt ten delen te wijten aan Moskou, die al jaren ijskoud toe kijkt en niet bereid is om hun ijskoude trots in de steek te laten. En dat is volgens mij het probleem van Rusland, hun trots heeft ervoor gezorgd dat er eigenlijk niet valt te praten met hen. En dat weten ze en het maakt ze niks uit. Zij immers niet afhankelijk van de wereld, de wereld is afhankelijk van hen.

Wat is de toekomst van de krant? Een vraag die de laatste tijd vaak gesteld is. Tegenwoordig heb je geen krant meer nodig om te weten wat er gebeurt is in de wereld. Daar heb je immers het internet voor. Ook het opkomen van sociale media werken hier aan mee. Als ik even geen live (stream) van de NOS bij de hand heb, kijk ik even op Twitter en ik weet precies wat er gebeurt. Zo gaat het tegenwoordig: internet neemt de plaats in van de papieren krant en van de analoge (en ook misschien wel digitale) tv.

Maar wat betekent dit voor de kranten? Hoe moeten zij hiermee omgaan? Hoe kunnen zij het beste hierop inspelen? Dat is de vraag!
Een mooi voorbeeld hiervan vind ik NRC.Next. Ik ben een fervent iPhone- en vooral internet gebruiker. Ik kan al het nieuws uit de eerste hand via internet krijgen. Maar toch lees ik graag het NRC.Next. Het heeft wel zo zijn charmes om elke ochtend voordat ik naar school ga even een blik te werpen op het voorpagina nieuws, het belangrijkste artikel en natuurlijk de dagelijkse foto. NRC.Next schrijft goede, niet al te lange artikelen die altijd relevant zijn. En ik denk dat dat is wat de mensen willen, geen bladzijden lange artikelen met alleen maar tekst, maar artikelen gecombineerd met illustraties en statistieken.

Echter, in het programma Buitenhof zei de hoofdredactrice van het NRC Handelsblad juist het tegenovergestelde, zij zei dat het juist de achtergrond artikelen waren waar ze zich op focuste. Wie weet dat je daarmee een groep aanspreekt, maar ik denk dat er meer behoefte is aan kort en krachtig nieuws, maar met een betere inhoud dan bijvoorbeeld korte berichten op NU.nl of Teletekst. En dat is de balans die men moet gaan vinden: aan de ene kant niet al te lange artikelen schrijven, maar toch weten een sterke inhoud te weergeven die uitgebreider is dan NU.nl en andere.

Daar ligt de uitdaging als het aan mij ligt. In ieder geval blijf ik genieten van de ochtendkrant.

Het grote nadeel van nieuws verkrijgen via media is dat het nog al selectief is. Journaals hebben nou eenmaal geen uren de tijd en kunnen daardoor alleen de dingen die voor die dag het belangrijkste zijn melden. Iets meer dan een maand geleden was dat vooral Haïti. Het land dat door aardbevingen getroffen was met meer dan 200.000 slachtoffers als gevolg. Een grote ramp, des te meer door dat de infrastructuur en de huizen die er waren er slecht aan toe waren. Met het gevolg dat de hulp erg langzaam op gang kwam.

De wereld begon als respons hierop geld te geven, veel geld. Haïti moest immers weer vanaf de grond op worden gebouwd. Een mega klus die jaren in beslag zal nemen. Maar voor dat men daarmee kan beginnen moet er nog zoveel worden gedaan, dagelijks worden er nog lijken geborgen en nog steeds is men niet klaar met alles op te ruimen. Het is er nog steeds een chaos en een bende.

En waar ik mij het meeste zorg om maak is om het feit dat Haïti in de vergetelheid zal raken. Onze nieuwsconsumptie wordt immers toegediend door nieuwsbronnen als de NOS, RTL en kranten als het NRC en Trouw. En deze nieuws organisaties hebben niet de mogelijkheid om dagelijks nog over Haïti te berichten.
Met als gevolg dat men door leeft en Haïti vergeet. We hebben immers met elkaar toch meer dan 100 miljoen gegeven? Was dat niet genoeg? Maar daar gaat het dus niet om. Het gaat erom dat we in ons achterhoofd houden dat er ergens op de wereld mensen van niks moeten leven. Dat sommigen hele families hebben verloren en hun eentje verder moeten.

En het lijkt erop, dat we dat willen vergeten. Ook niet zo heel gek, want het zijn afgrijselijk verhalen die je hoort. En ze staan ook nog eens ver van je bed af. De meeste Nederlanders zijn zelfs nog nooit in Haïti geweest. Het is een compleet onbekend land. En dat maakt het lastig voor ons om in te denken hoe het daar met die mensen gaat, we hebben immers geen band met ze zoals we dat hadden met de inwoners van o.a. Thailand na de Tsunami in 2005.

En dat is dus mijn vraag, hoe gaat Haïti als alle camera ploegen, journalisten en persfotografen weg zijn? Want het lijkt erop dat die nodig zijn om mensen duidelijk te maken wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt.

Gisteren keek ik heel blij naar Pauw & Witteman. Alexander Pechtold (D66) ging in het programma in debat met Wouter Bos (PvdA). Op zich interessant natuurlijk, waar het niet dat het leek alsof Pauw & Witteman een ruzie wilde uitlokken tussen Wouter Bos en Maxime Verhagen (CDA).

Wat is er gebeurt. Verhagen heeft in een interview (met NOVA) gezegd dat hij alle coalitie partijen heeft ingelicht over de brief van de NAVO met het verzoek het verlengen van de militaire deelname in Afghanistan. Alleen, Wouter Bos zegt dat hij nooit is ingelicht. Dit kan natuurlijk heel simpel berusten op een miscommunicatie, maar de media spreekt dan liever van een ruzie (letterlijk het door de NOS gebruikte woord voor dit voorval). Het bekt natuurlijk goed en het klinkt zwaarder.

En dat viel mij dus op, dat de media probeert dit voorval enorm op te blazen. U antwoord zal dan natuurlijk direct zijn dat de media dat altijd doet, dat klopt natuurlijk wel. Maar vaak probeert de media het nog netjes af te leveren bij de kijker. Maar daar was hier geen sprake van. De NOS maakte deed alsof er een ruzie ontstond die nog wel eens ‘grote gevolgen’ zouden kunnen hebben.
Wat tot verbazing bij mij leidde, met de directe vraag waarom de media zulke voorvallen nodig heeft? Want, even los van het onderwerp, zo bijzonder is dit toch niet? Dit gebeurt dagelijks. Alleen als het heel toevallig gaat om Verhagen en Bos, dan is het ineens nationaal nieuws.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat de media dit niet zo zou moeten opblazen. Natuurlijk kan je hier even kort over berichten, maar dit zijn gewoon dingen die kunnen gebeuren, so what? Slaap je er slechter van? Ik mag hopen van niet.
Dus mijn vraag aan allen die niet de nieuwe Telegraaf willen worden, zoek eens echt nieuws. In plaats van ruzie ’s uit te lokken die nergens op slaan. Wat op deze manier maak je er alleen maar een potje van.

Ik probeer mij het volgende voor te stellen: ik zit heerlijk in een vliegtuig hoog in de lucht die mij vanuit Schiphol naar Detroit vervoerd. Het grootste deel van de reis zit er al op en langzaam begin ik me in mijn hoofd al klaar te maken voor als ik op Detroit Airport land. Maar dan gebeurt het, een één of andere gek steekt iets af dat op vuurwerk lijkt en paniek en chaos volgt. Even later zie ik vanuit mijn stoel in mijn ooghoeken (we worden vriendelijk maar toch op zeer dringende toon verzocht op onze plaats te blijven zitten) een man die door een aantal andere wordt overmeesterd.

De voorstelling werd voor een aantal reizigers werkelijkheid toen zij daadwerkelijk van Schiphol naar Detroit vlogen. Een Nigeriaanse manier wilde door middel van een chemische stof een goede tot ontploffing brengen, met als doel het vliegtuig op te blazen. Dit lukte niet, al was er wel een knal te horen (dit melden getuigen).

Nu zijn dit soort gevallen altijd schrikken, zeker voor een land als de VS die als zo gesteld is op de veiligheid van haar land. Zoals we allemaal weten zijn na 9/11 de veiligheids eisen enorm vergroot met als gevolg dat je geen normale vliegtuig reis maakt.

En, de beste man die zo leuk dacht te zijn met een bom kan wel eens de druppel op een gloeiende plaat worden. Weer verscherpte maatregelen, weer een president die roept dat we nu het land echt goed gaan beschermen.
Het lijkt zelfs zo ver te gaan dat media melden dat ze op de vlucht zelf in hun hand bagage géén electronica mogen hebben. Nu zie ik niet direct een link tussen dit incident en bv. een iPhone maar die zal de VS allicht verzinnen.

Maar wat bereik je hier in vredesnaam mee? Dat nog minder mensen met plezier gaan vliegen naar de VS.
Nee natuurlijk niet zullen sommigen gaan zeggen. Er zijn genoeg mensen die blijven vliegen. En dat klopt. De VS zijn een populaire bestemming voor veel mensen.
Wat ze hiermee proberen te bereiken is dat ze aan het volk laten zien dat ze overal grip op hebben. Dat ze alles in de hand hebben en niks kan gebeuren. En dat is niet te bereiken.

Voor mijn PWS doe ik onderzoek naar de gevolgen van 9/11. Een belangrijk en merkbaar gevolg zijn de veiligheidsmaatregelen die als doel hebben ervoor te zorgen dat men zich veiliger voelt en dat het uiteindelijk veiliger wordt.

Nu ben ik geen veiligheids deskundige, maar een gewone jongen van 17 die houdt van journalistiek schrijfwerk en kritisch kijkt. Maar ik kan je één ding vertellen, hoe groot de veiligheidsmaatregelen ook zijn. Er hoeft maar één gek waar dan ook te zijn en het meest erge kan gebeuren.
En dat lijkt niemand onder ogen te willen zien, je kan heel veel preventie maatregelen nemen. Maar aanslagen al deze zijn nou eenmaal niet te voorkomen.