Groenewolken.nl

Het is een vraag die vandaag bij mij naar boven kwam. Is Job Cohen de Nederlandse Barack Obama? De man van wie iedereen verwacht dat de verandering gaat brengen. Een verandering waar hij nog steeds bezig is, wat laat zien hoe moeilijk het eigenlijk is om écht je eigen stempel op een regeringsperiode te weten te drukken.

Maar dat terzijde. De reden dat ik mij afvraag of Cohen onze Obama is, komt doordat hij plotsklaps – door het aftreden van Wouter Bos – het nieuwe gezicht van de PvdA is geworden. Met een grote populariteit als gevolg. Zowel op Twitter als in peilingen van Maurice de Hond staat Cohen er meer dan goed voor. Maar, we moeten niet te snel reageren. Het is immers nog geen 9 juni en Job Cohen moet zich nog eerst gaan bewijzen. Zoals Obama dat ook moest.
Obama wilde iets nieuws beginnen, iets revolutionairs. Hij wilde Amerika veranderen. En daar leek het ook sterk op, met de visionaire blik in zijn ogen. Maar zoals verwacht – en zoals hij ook zelf aangaf – is het niet even makkelijk. En dat zorgt voor teleurstelling.

Teruggekoppeld naar Cohen, hij sprak tijdens de pers conferentie over samenleven. Waarin iedereen mee werkt aan een ‘fatsoenlijke’ samenleving. Iets dat hij in de afgelopen paar jaar heeft geprobeerd te bereiken in Amsterdam (over het resultaat zal ik geen oordeel vellen).

Ik vraag me serieus af hoe Cohen het ervan af gaat brengen. Als journalist leer ik mijzelf kritisch te kijken. Het is erg makkelijk om met de hype mee te gaan die er rondom Cohen lijkt te ontstaan. Maar we moeten ook heel nuchter zijn: regeren kost tijd en energie! Je zult niet alles gelijk voor elkaar krijgen. Opnieuw haal ik Obama erbij, hij is al sinds zijn regeringsperiode bezig met het hervormen van het gezondheidsstelsel. Wat de uitkomst zal zijn, weten we nog niet. Hij is er immers nog steeds mee bezig. De uitkomst van de verkiezingen weten we ook nog niet. Wat we wel weten is dat Nederland duidelijk behoefte heeft aan een sterk aanwezig leider. Geen dictator, maar meer een vader figuur. Iemand die om zijn volk geeft en met hen in gesprek gaat. Zoals een burgemeester. Zoals Job Cohen?

Opnieuw ontdekte ik vandaag Twitter als belangrijk nieuws medium. Dit keer ging het om het feit dat PvdA leider Wouter Bos zijn aftreden aankondigden. Een beslissing met als belangrijkste reden meer tijd te willen maken voor zijn privé leven. Hij was daarmee niet de eerste die zijn gezin verkoos boven politiek, een dag daarvoor had CDA prominent Camiel Eurlings zijn (tijdelijke) aftreden aankondigt. Tot op dat moment werd hij eigenlijk gezien als de toekomstige opvolger van JP Balkenende. Maar dat gaat dus (voorlopig) niet door.
Het lijkt erop alsof de kaarten opnieuw worden geschud, er worden nieuwe – soms ook betrekkelijk onbekende – gezichten naar voren geschoven als leiders van wellicht belangrijke politieke partijen.

Maar waarmee is dit begonnen? Laten we bij het begin beginnen, donderdag 4 maart kondigt Agnes Kant (SP) haar aftreden aan als partij leidster. Reden is dat de resultaten te mager zijn om de SP verder te kunnen leiden. Haar opvolger is Emiel Roemer, een betrekkelijk onbekende binnen de politiek maar waarschijnlijk wel in staat het ‘aardige’ karakter van de SP weer wat te laten liften.
Hierna is er even een stilte, dan op donderdag 11 maart kondigde Camiel Eurlings zijn aftreden aan (zoals gezegd) en op diezelfde dag komt oud D66 leider Hans van Mierlo te overlijden. Een man, over wie velen een positief woord te zeggen hebben.
Een mooi punt voor D66, dit zou wel eens een nieuwe stijging kunnen betekenen. Mensen die waren afgehaakt bij D66 zullen wellicht opnieuw gaan kijken naar waar het allemaal mee begon. Dit is natuurlijk speculeren maar het is niet zo onwaarschijnlijk.
Tenslotte kondigde vandaag Wouter Bos zijn aftreden aan als politiek leider. Met als – mogelijk – nieuwe opvolger Job Cohen. De huidige burgervader van onze hoofdstad. Zou hij nu burgervader van Nederland willen worden?

Al met al zijn er verschuivingen aan het plaats vinden in de politiek. Er lijkt behoefte te zijn aan een stuk verfrissing. Betekend dit een nieuwe politiek periode? Met andere kabinetten? Wie weet. We zullen het na 9 juni gaan zien.

De mannen zijn er klaar voor. Nog even kijken ze naar het publiek. Nog even die blik van hun ouders en vriendin: “het is goed, ga ervoor”. Ze gaan klaarstaan, in de houding en na een paar seconden – die voor hen eeuwen lijkt – schieten ze na een heldere knal weg. Ze gaan ervoor, ze geven alles inclusief zichzelf. Het is eerst even zoeken, wat is de juist tactiek? Moet ik gelijk alles geven of het eerst verdelen? Ze gaan ervoor, slaan alle andere informatie van zich af en zijn maar op één ding gefocust. Die ene plek op het podium, met de goud kleurige plak zwaar om hun nek. Daar trainen ze voor. Maar, er kan er één die plek bereiken.

Tijdens de rit, die de mannen zeer geconcentreerd rijden, worden ze ondersteunt door hun coaches die er staan om ze precies op het goede moment het juiste te zeggen. En dan gaat het mis. De rijder die voorop ligt, met geruime voorsprong, krijgt een teken van zijn coach dat hij van baan moet veranderen. Maar, wat blijkt, hij zat al op de goedeb aan. Zijn coach maakt een verkeerde inschatting, met het gevolg dat deze jongen wordt gediskwalificeerd. Zijn droom, waarvoor hij heeft gevochten, zakt in elkaar. Terwijl de coach dit beseft laat hij zijn pupil doorrijden, gewoon om te laten zien dat ze het echt wel kunnen. En natuurlijk om ervoor te zorgen dat hij nog even de tijd heeft om na te denken. Over: wat nu?! Maar, daar koop je niks voor. De reactie die zijn pupil geeft is dan ook niet vreemd: verslagenheid. Heb ik hier nou zo hard voor gewerkt? Ja, je had het je waarschijnlijk alleen anders voorgesteld.

Weet u, dit voorval vond gisteravond (Ned. tijd) plaats in Canada. De persoon in kwestie is Sven Kramer. Heel Nederland baalde voor hem, hun Sven won niet. En dat is zonde. Maar weet u, ik vind dat Sven wel gewonnen heeft. Want, ondanks de pijn en de verslagenheid, vond hij de sportiviteit vond om er goed mee om te gaan. En dat dwingt voor mij veel respect af. Je kan winnen en dat is mooi. Maar je kan ook verliezen, maar je dan toch als een winnaar gedragen. En dat heeft Sven gedaan. Natuurlijk was er bij hem verslagenheid en dat is ook goed. Maar wat je ook zag was dat hij boven deze wedstrijd wilde staan. En dat geeft aan dat je het werkelijk in je hebt om je – ook al win je niet – je als een winnaar te gedragen.

Wouter B. zucht nog een keer, wat een zware dag en avond. Het is inmiddels iets na 23.30 en nog steeds probeert de oppositie zijn kabinet onderuit te halen. Hij moet moeite doen om niet weg te glijden en te denken stik maar. Diep in zijn hart wil hij dit ook, maar hij weet dat hij moet helpen het kabinet uit de afgrond te redden.

Jan Peter B. staat op, om opnieuw vragen van de Tweede Kamer te beantwoorden. Als je goed luistert merk je dat het maar om één dingen draait: dit kabinet onderuit te halen. Het is een politieke strategie die graag wordt gebruikt in verkiezingstijd.

En ik kan u vertellen, ik wordt er een beetje moe van. Het lijkt namelijk steeds meer alleen te gaan om die verkiezingen. Voor de SP, D66 en GroenLinks is het kabinet namelijk al praktisch dood. Dat is ook de enige conclusie die ze willen horen, dat het kabinet gefaald heeft en naar huis moet.

En weet u wat ik mij dan afvraag, of zij het wel beter zouden hebben gedaan. Regeren is namelijk geen makkelijk klus.
En ik denk dat de oppositie dat wel eens vergeet, dat regeren niet makkelijk is. Wat iedereen kan praten over slechte resultaten en zeggen dat ze het zelf beter kunnen doen. Maar, zolang ze niet laten zien normaal respect te hebben voor elkaar – ze kunnen elkaar niet eens normaal laten uitpraten – zijn ze ook niet instaat deze regering te verbeteren. Want laten we bij het begin beginnen: elkaar respecteren. Want laten we wel wezen, ze hebben een voorbeeld functie. Ze zijn immers de volksvertegenwoordigers van het Nederlandse volk. En die rol lijken ze nog niet gevonden te hebben.

Het grote nadeel van nieuws verkrijgen via media is dat het nog al selectief is. Journaals hebben nou eenmaal geen uren de tijd en kunnen daardoor alleen de dingen die voor die dag het belangrijkste zijn melden. Iets meer dan een maand geleden was dat vooral Haïti. Het land dat door aardbevingen getroffen was met meer dan 200.000 slachtoffers als gevolg. Een grote ramp, des te meer door dat de infrastructuur en de huizen die er waren er slecht aan toe waren. Met het gevolg dat de hulp erg langzaam op gang kwam.

De wereld begon als respons hierop geld te geven, veel geld. Haïti moest immers weer vanaf de grond op worden gebouwd. Een mega klus die jaren in beslag zal nemen. Maar voor dat men daarmee kan beginnen moet er nog zoveel worden gedaan, dagelijks worden er nog lijken geborgen en nog steeds is men niet klaar met alles op te ruimen. Het is er nog steeds een chaos en een bende.

En waar ik mij het meeste zorg om maak is om het feit dat Haïti in de vergetelheid zal raken. Onze nieuwsconsumptie wordt immers toegediend door nieuwsbronnen als de NOS, RTL en kranten als het NRC en Trouw. En deze nieuws organisaties hebben niet de mogelijkheid om dagelijks nog over Haïti te berichten.
Met als gevolg dat men door leeft en Haïti vergeet. We hebben immers met elkaar toch meer dan 100 miljoen gegeven? Was dat niet genoeg? Maar daar gaat het dus niet om. Het gaat erom dat we in ons achterhoofd houden dat er ergens op de wereld mensen van niks moeten leven. Dat sommigen hele families hebben verloren en hun eentje verder moeten.

En het lijkt erop, dat we dat willen vergeten. Ook niet zo heel gek, want het zijn afgrijselijk verhalen die je hoort. En ze staan ook nog eens ver van je bed af. De meeste Nederlanders zijn zelfs nog nooit in Haïti geweest. Het is een compleet onbekend land. En dat maakt het lastig voor ons om in te denken hoe het daar met die mensen gaat, we hebben immers geen band met ze zoals we dat hadden met de inwoners van o.a. Thailand na de Tsunami in 2005.

En dat is dus mijn vraag, hoe gaat Haïti als alle camera ploegen, journalisten en persfotografen weg zijn? Want het lijkt erop dat die nodig zijn om mensen duidelijk te maken wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt.