Groenewolken.nl

Het zou je maar gebeuren. Je bent op weg naar je werk, zoals elke dag, je staat te wachten in een te volle metro op het moment dat je er uit mag en weer achter je bureau mag plaats nemen. Maar het loopt allemaal anders, opeens hoor je een harde knal gevolgd door veel geschreeuw, gehuil en geroep om hulp. Je leven lijkt in één seconden in te storten.

Deze situatie deed zich vandaag voor in Moskou. Vandaag werd namelijk Moskou getroffen door twee aanslagen, gepleegd door twee vrouwelijke zelfmoordterroristen. Deze hadden zich verschanst op het station en in de metro en bliezen zichzelf op.

Wat betekent dit voor Moskou? Hoe reageert de wereld hierop? Ik kan me nog herinneren dat de aanslagen in Londen veel te weeg brachten. Er waren aanslagen gepleegd. Er waren veel doden gevallen. Vandaag deed zich precies het zelfde voor.

Het aparte is dat dezelfde dag nog het leven zich vervolgde. Mensen bleven reizen met de metro, er was blijkbaar totaal geen angst. Men is immers enorm afhankelijk van de metro, zonder zou eigenlijk een regelrechte economische ramp betekenen. Het doel van de terroristen, denk ik. Men wil duidelijk Moskou kapot maken. Of ze dat gelukt is, is de vraag. In ieder geval liet Medvedev gelijk weten alles eraan te zullen doen deze terroristen op te pakken. Poetin zei later hetzelfde. Moskou laat het hier ieder geval niet bij zitten. Maar of hun acties echt effect hebben, ik weet het niet.

Het is immers al jaren oorlog in Rusland. En dat valt ten delen te wijten aan Moskou, die al jaren ijskoud toe kijkt en niet bereid is om hun ijskoude trots in de steek te laten. En dat is volgens mij het probleem van Rusland, hun trots heeft ervoor gezorgd dat er eigenlijk niet valt te praten met hen. En dat weten ze en het maakt ze niks uit. Zij immers niet afhankelijk van de wereld, de wereld is afhankelijk van hen.

Wat is de toekomst van de krant? Een vraag die de laatste tijd vaak gesteld is. Tegenwoordig heb je geen krant meer nodig om te weten wat er gebeurt is in de wereld. Daar heb je immers het internet voor. Ook het opkomen van sociale media werken hier aan mee. Als ik even geen live (stream) van de NOS bij de hand heb, kijk ik even op Twitter en ik weet precies wat er gebeurt. Zo gaat het tegenwoordig: internet neemt de plaats in van de papieren krant en van de analoge (en ook misschien wel digitale) tv.

Maar wat betekent dit voor de kranten? Hoe moeten zij hiermee omgaan? Hoe kunnen zij het beste hierop inspelen? Dat is de vraag!
Een mooi voorbeeld hiervan vind ik NRC.Next. Ik ben een fervent iPhone- en vooral internet gebruiker. Ik kan al het nieuws uit de eerste hand via internet krijgen. Maar toch lees ik graag het NRC.Next. Het heeft wel zo zijn charmes om elke ochtend voordat ik naar school ga even een blik te werpen op het voorpagina nieuws, het belangrijkste artikel en natuurlijk de dagelijkse foto. NRC.Next schrijft goede, niet al te lange artikelen die altijd relevant zijn. En ik denk dat dat is wat de mensen willen, geen bladzijden lange artikelen met alleen maar tekst, maar artikelen gecombineerd met illustraties en statistieken.

Echter, in het programma Buitenhof zei de hoofdredactrice van het NRC Handelsblad juist het tegenovergestelde, zij zei dat het juist de achtergrond artikelen waren waar ze zich op focuste. Wie weet dat je daarmee een groep aanspreekt, maar ik denk dat er meer behoefte is aan kort en krachtig nieuws, maar met een betere inhoud dan bijvoorbeeld korte berichten op NU.nl of Teletekst. En dat is de balans die men moet gaan vinden: aan de ene kant niet al te lange artikelen schrijven, maar toch weten een sterke inhoud te weergeven die uitgebreider is dan NU.nl en andere.

Daar ligt de uitdaging als het aan mij ligt. In ieder geval blijf ik genieten van de ochtendkrant.

Het is een vraag die vandaag bij mij naar boven kwam. Is Job Cohen de Nederlandse Barack Obama? De man van wie iedereen verwacht dat de verandering gaat brengen. Een verandering waar hij nog steeds bezig is, wat laat zien hoe moeilijk het eigenlijk is om écht je eigen stempel op een regeringsperiode te weten te drukken.

Maar dat terzijde. De reden dat ik mij afvraag of Cohen onze Obama is, komt doordat hij plotsklaps – door het aftreden van Wouter Bos – het nieuwe gezicht van de PvdA is geworden. Met een grote populariteit als gevolg. Zowel op Twitter als in peilingen van Maurice de Hond staat Cohen er meer dan goed voor. Maar, we moeten niet te snel reageren. Het is immers nog geen 9 juni en Job Cohen moet zich nog eerst gaan bewijzen. Zoals Obama dat ook moest.
Obama wilde iets nieuws beginnen, iets revolutionairs. Hij wilde Amerika veranderen. En daar leek het ook sterk op, met de visionaire blik in zijn ogen. Maar zoals verwacht – en zoals hij ook zelf aangaf – is het niet even makkelijk. En dat zorgt voor teleurstelling.

Teruggekoppeld naar Cohen, hij sprak tijdens de pers conferentie over samenleven. Waarin iedereen mee werkt aan een ‘fatsoenlijke’ samenleving. Iets dat hij in de afgelopen paar jaar heeft geprobeerd te bereiken in Amsterdam (over het resultaat zal ik geen oordeel vellen).

Ik vraag me serieus af hoe Cohen het ervan af gaat brengen. Als journalist leer ik mijzelf kritisch te kijken. Het is erg makkelijk om met de hype mee te gaan die er rondom Cohen lijkt te ontstaan. Maar we moeten ook heel nuchter zijn: regeren kost tijd en energie! Je zult niet alles gelijk voor elkaar krijgen. Opnieuw haal ik Obama erbij, hij is al sinds zijn regeringsperiode bezig met het hervormen van het gezondheidsstelsel. Wat de uitkomst zal zijn, weten we nog niet. Hij is er immers nog steeds mee bezig. De uitkomst van de verkiezingen weten we ook nog niet. Wat we wel weten is dat Nederland duidelijk behoefte heeft aan een sterk aanwezig leider. Geen dictator, maar meer een vader figuur. Iemand die om zijn volk geeft en met hen in gesprek gaat. Zoals een burgemeester. Zoals Job Cohen?

Opnieuw ontdekte ik vandaag Twitter als belangrijk nieuws medium. Dit keer ging het om het feit dat PvdA leider Wouter Bos zijn aftreden aankondigden. Een beslissing met als belangrijkste reden meer tijd te willen maken voor zijn privé leven. Hij was daarmee niet de eerste die zijn gezin verkoos boven politiek, een dag daarvoor had CDA prominent Camiel Eurlings zijn (tijdelijke) aftreden aankondigt. Tot op dat moment werd hij eigenlijk gezien als de toekomstige opvolger van JP Balkenende. Maar dat gaat dus (voorlopig) niet door.
Het lijkt erop alsof de kaarten opnieuw worden geschud, er worden nieuwe – soms ook betrekkelijk onbekende – gezichten naar voren geschoven als leiders van wellicht belangrijke politieke partijen.

Maar waarmee is dit begonnen? Laten we bij het begin beginnen, donderdag 4 maart kondigt Agnes Kant (SP) haar aftreden aan als partij leidster. Reden is dat de resultaten te mager zijn om de SP verder te kunnen leiden. Haar opvolger is Emiel Roemer, een betrekkelijk onbekende binnen de politiek maar waarschijnlijk wel in staat het ‘aardige’ karakter van de SP weer wat te laten liften.
Hierna is er even een stilte, dan op donderdag 11 maart kondigde Camiel Eurlings zijn aftreden aan (zoals gezegd) en op diezelfde dag komt oud D66 leider Hans van Mierlo te overlijden. Een man, over wie velen een positief woord te zeggen hebben.
Een mooi punt voor D66, dit zou wel eens een nieuwe stijging kunnen betekenen. Mensen die waren afgehaakt bij D66 zullen wellicht opnieuw gaan kijken naar waar het allemaal mee begon. Dit is natuurlijk speculeren maar het is niet zo onwaarschijnlijk.
Tenslotte kondigde vandaag Wouter Bos zijn aftreden aan als politiek leider. Met als – mogelijk – nieuwe opvolger Job Cohen. De huidige burgervader van onze hoofdstad. Zou hij nu burgervader van Nederland willen worden?

Al met al zijn er verschuivingen aan het plaats vinden in de politiek. Er lijkt behoefte te zijn aan een stuk verfrissing. Betekend dit een nieuwe politiek periode? Met andere kabinetten? Wie weet. We zullen het na 9 juni gaan zien.

Het grote nadeel van nieuws verkrijgen via media is dat het nog al selectief is. Journaals hebben nou eenmaal geen uren de tijd en kunnen daardoor alleen de dingen die voor die dag het belangrijkste zijn melden. Iets meer dan een maand geleden was dat vooral Haïti. Het land dat door aardbevingen getroffen was met meer dan 200.000 slachtoffers als gevolg. Een grote ramp, des te meer door dat de infrastructuur en de huizen die er waren er slecht aan toe waren. Met het gevolg dat de hulp erg langzaam op gang kwam.

De wereld begon als respons hierop geld te geven, veel geld. Haïti moest immers weer vanaf de grond op worden gebouwd. Een mega klus die jaren in beslag zal nemen. Maar voor dat men daarmee kan beginnen moet er nog zoveel worden gedaan, dagelijks worden er nog lijken geborgen en nog steeds is men niet klaar met alles op te ruimen. Het is er nog steeds een chaos en een bende.

En waar ik mij het meeste zorg om maak is om het feit dat Haïti in de vergetelheid zal raken. Onze nieuwsconsumptie wordt immers toegediend door nieuwsbronnen als de NOS, RTL en kranten als het NRC en Trouw. En deze nieuws organisaties hebben niet de mogelijkheid om dagelijks nog over Haïti te berichten.
Met als gevolg dat men door leeft en Haïti vergeet. We hebben immers met elkaar toch meer dan 100 miljoen gegeven? Was dat niet genoeg? Maar daar gaat het dus niet om. Het gaat erom dat we in ons achterhoofd houden dat er ergens op de wereld mensen van niks moeten leven. Dat sommigen hele families hebben verloren en hun eentje verder moeten.

En het lijkt erop, dat we dat willen vergeten. Ook niet zo heel gek, want het zijn afgrijselijk verhalen die je hoort. En ze staan ook nog eens ver van je bed af. De meeste Nederlanders zijn zelfs nog nooit in Haïti geweest. Het is een compleet onbekend land. En dat maakt het lastig voor ons om in te denken hoe het daar met die mensen gaat, we hebben immers geen band met ze zoals we dat hadden met de inwoners van o.a. Thailand na de Tsunami in 2005.

En dat is dus mijn vraag, hoe gaat Haïti als alle camera ploegen, journalisten en persfotografen weg zijn? Want het lijkt erop dat die nodig zijn om mensen duidelijk te maken wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt.