Groenewolken.nl

Terwijl ik de trappen oploop pak ik alvast mijn portemonnee, ik houd hem voor de lezer, hoor een hard geluid en kan weer verder lopen. Dit gebeurt dan zo’n vier keer per dag, afhankelijk van waar ik heen moet en hoe vaak.

Het lijkt een mooie uitvinding: een pasje tegen een apparaat houden en zo kunnen in- en uit checken. Het lijkt tijdbesparend, zeker als je trein bijna gaat en je eigenlijk nog een kaartje moet kopen, maar de rij niet toe staat je kaartje te kopen én op tijd je trein te halen. Met alle gevolgen van dien.

U snapt het vast al wel, ik heb het over de al veel besproken OV-chipkaart. Onlangs heb ik mijn OV-chipkaart geactiveerd die men had gefabriceerd op mijn voordeelurenabonnement. Prima, eens kijken of ‘t werkt!
En toen was de dag aangebroken dat ik met de trein moest. Omdat ik wist dat ik vaker met de trein reisde dacht ik: laat ik er maar gelijk 10 euro op zetten. Het leek heel makkelijk en prettig te gaan en ik kon precies zien hoeveel ik had uitgegeven. Maar toen, moest ik de trein terug naar huis hebben (was op dat moment op Utrecht Centraal) dus ik houd mijn kaart voor de lezer en krijg het antwoord: geen saldo. Dus ik denk huh? Hoe kan dit nu weer? Dus ik nog eens doen: weer het antwoord geen saldo.

Dus ik liep (met flinke vaart want mijn trein ging bijna) naar een kaartjes automaat en keek hoeveel er op mijn kaart stond: 5,60. Dus ik keek verbaasd en liep weg. Zoekend naar een aardige meneer of mevrouw van de NS die mij hopelijk kon vertellen wat ‘geen saldo’ betekend als je 5,60 op je kaart hebt staan. Antwoord: om te kunnen reizen moet je minimaal 10 euro op je kaart hebben staan. Diep van binnen had ik nu heel veel zin om te gaan schreeuwen of ander geks uit te halen. Intussen moest ik toch even een kaartje gaan kopen, immers ik kon niet met de chipkaart reizen. Dus ik met alle haast een kaartje gekocht en de trein gehaald. Maar vrolijk werd ik er niet van.

Weet u, het is heel mooi bedacht zo’n chipkaart voor al het OV in Nederland. Maar de uitwerking is toch wat lastiger. Jammer, want het is eigenlijk best een goed idee. Alleen ik heb nou niet direct het idee dat dit het leven van een OV-er makkelijker maakt. En dat is toch het uiteindelijke doel?

Ik ruik het als ik de deur uitga. Ik zie het als ik door de weilanden naar school fiets, ik lees erover op Twitter.
Het is lente! U moet eens weten hoe erg ik de winter zat werd, nadat deze zich tot in den treure had vertoond. Het mocht wel lente worden ja. Normaliter kennen wij in Nederland het begrip sneeuw als een laagje van ongeveer een centimeter of wat, dat na een dag weer weg is. Ik kan u vertellen, deze winter heeft dit begrip een nieuwe beschrijving opgeleverd, namelijk: negatief reisadvies, glijden en natuurlijk de ozo bekende botbreuken tour.
Ik kan u al met al verzekeren dat ik de lente zeer waardeer en dat ik hoop dat deze een mooie (en toch ook wel) overloop heeft naar de toch wel geliefde zomer. Winter is leuk, tijdens kerst. Daarna mag de lente weer komen en een zomer van een halfjaar. Even vergeet ik dat ik het in het kikkerlandje Nederland woon en dat deze ideeën zich nooit zullen vertonen.

De mannen zijn er klaar voor. Nog even kijken ze naar het publiek. Nog even die blik van hun ouders en vriendin: “het is goed, ga ervoor”. Ze gaan klaarstaan, in de houding en na een paar seconden – die voor hen eeuwen lijkt – schieten ze na een heldere knal weg. Ze gaan ervoor, ze geven alles inclusief zichzelf. Het is eerst even zoeken, wat is de juist tactiek? Moet ik gelijk alles geven of het eerst verdelen? Ze gaan ervoor, slaan alle andere informatie van zich af en zijn maar op één ding gefocust. Die ene plek op het podium, met de goud kleurige plak zwaar om hun nek. Daar trainen ze voor. Maar, er kan er één die plek bereiken.

Tijdens de rit, die de mannen zeer geconcentreerd rijden, worden ze ondersteunt door hun coaches die er staan om ze precies op het goede moment het juiste te zeggen. En dan gaat het mis. De rijder die voorop ligt, met geruime voorsprong, krijgt een teken van zijn coach dat hij van baan moet veranderen. Maar, wat blijkt, hij zat al op de goedeb aan. Zijn coach maakt een verkeerde inschatting, met het gevolg dat deze jongen wordt gediskwalificeerd. Zijn droom, waarvoor hij heeft gevochten, zakt in elkaar. Terwijl de coach dit beseft laat hij zijn pupil doorrijden, gewoon om te laten zien dat ze het echt wel kunnen. En natuurlijk om ervoor te zorgen dat hij nog even de tijd heeft om na te denken. Over: wat nu?! Maar, daar koop je niks voor. De reactie die zijn pupil geeft is dan ook niet vreemd: verslagenheid. Heb ik hier nou zo hard voor gewerkt? Ja, je had het je waarschijnlijk alleen anders voorgesteld.

Weet u, dit voorval vond gisteravond (Ned. tijd) plaats in Canada. De persoon in kwestie is Sven Kramer. Heel Nederland baalde voor hem, hun Sven won niet. En dat is zonde. Maar weet u, ik vind dat Sven wel gewonnen heeft. Want, ondanks de pijn en de verslagenheid, vond hij de sportiviteit vond om er goed mee om te gaan. En dat dwingt voor mij veel respect af. Je kan winnen en dat is mooi. Maar je kan ook verliezen, maar je dan toch als een winnaar gedragen. En dat heeft Sven gedaan. Natuurlijk was er bij hem verslagenheid en dat is ook goed. Maar wat je ook zag was dat hij boven deze wedstrijd wilde staan. En dat geeft aan dat je het werkelijk in je hebt om je – ook al win je niet – je als een winnaar te gedragen.

Wouter B. zucht nog een keer, wat een zware dag en avond. Het is inmiddels iets na 23.30 en nog steeds probeert de oppositie zijn kabinet onderuit te halen. Hij moet moeite doen om niet weg te glijden en te denken stik maar. Diep in zijn hart wil hij dit ook, maar hij weet dat hij moet helpen het kabinet uit de afgrond te redden.

Jan Peter B. staat op, om opnieuw vragen van de Tweede Kamer te beantwoorden. Als je goed luistert merk je dat het maar om één dingen draait: dit kabinet onderuit te halen. Het is een politieke strategie die graag wordt gebruikt in verkiezingstijd.

En ik kan u vertellen, ik wordt er een beetje moe van. Het lijkt namelijk steeds meer alleen te gaan om die verkiezingen. Voor de SP, D66 en GroenLinks is het kabinet namelijk al praktisch dood. Dat is ook de enige conclusie die ze willen horen, dat het kabinet gefaald heeft en naar huis moet.

En weet u wat ik mij dan afvraag, of zij het wel beter zouden hebben gedaan. Regeren is namelijk geen makkelijk klus.
En ik denk dat de oppositie dat wel eens vergeet, dat regeren niet makkelijk is. Wat iedereen kan praten over slechte resultaten en zeggen dat ze het zelf beter kunnen doen. Maar, zolang ze niet laten zien normaal respect te hebben voor elkaar – ze kunnen elkaar niet eens normaal laten uitpraten – zijn ze ook niet instaat deze regering te verbeteren. Want laten we bij het begin beginnen: elkaar respecteren. Want laten we wel wezen, ze hebben een voorbeeld functie. Ze zijn immers de volksvertegenwoordigers van het Nederlandse volk. En die rol lijken ze nog niet gevonden te hebben.

Gisteren keek ik heel blij naar Pauw & Witteman. Alexander Pechtold (D66) ging in het programma in debat met Wouter Bos (PvdA). Op zich interessant natuurlijk, waar het niet dat het leek alsof Pauw & Witteman een ruzie wilde uitlokken tussen Wouter Bos en Maxime Verhagen (CDA).

Wat is er gebeurt. Verhagen heeft in een interview (met NOVA) gezegd dat hij alle coalitie partijen heeft ingelicht over de brief van de NAVO met het verzoek het verlengen van de militaire deelname in Afghanistan. Alleen, Wouter Bos zegt dat hij nooit is ingelicht. Dit kan natuurlijk heel simpel berusten op een miscommunicatie, maar de media spreekt dan liever van een ruzie (letterlijk het door de NOS gebruikte woord voor dit voorval). Het bekt natuurlijk goed en het klinkt zwaarder.

En dat viel mij dus op, dat de media probeert dit voorval enorm op te blazen. U antwoord zal dan natuurlijk direct zijn dat de media dat altijd doet, dat klopt natuurlijk wel. Maar vaak probeert de media het nog netjes af te leveren bij de kijker. Maar daar was hier geen sprake van. De NOS maakte deed alsof er een ruzie ontstond die nog wel eens ‘grote gevolgen’ zouden kunnen hebben.
Wat tot verbazing bij mij leidde, met de directe vraag waarom de media zulke voorvallen nodig heeft? Want, even los van het onderwerp, zo bijzonder is dit toch niet? Dit gebeurt dagelijks. Alleen als het heel toevallig gaat om Verhagen en Bos, dan is het ineens nationaal nieuws.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat de media dit niet zo zou moeten opblazen. Natuurlijk kan je hier even kort over berichten, maar dit zijn gewoon dingen die kunnen gebeuren, so what? Slaap je er slechter van? Ik mag hopen van niet.
Dus mijn vraag aan allen die niet de nieuwe Telegraaf willen worden, zoek eens echt nieuws. In plaats van ruzie ’s uit te lokken die nergens op slaan. Wat op deze manier maak je er alleen maar een potje van.