Groenewolken.nl

Terwijl ik de trappen oploop pak ik alvast mijn portemonnee, ik houd hem voor de lezer, hoor een hard geluid en kan weer verder lopen. Dit gebeurt dan zo’n vier keer per dag, afhankelijk van waar ik heen moet en hoe vaak.

Het lijkt een mooie uitvinding: een pasje tegen een apparaat houden en zo kunnen in- en uit checken. Het lijkt tijdbesparend, zeker als je trein bijna gaat en je eigenlijk nog een kaartje moet kopen, maar de rij niet toe staat je kaartje te kopen én op tijd je trein te halen. Met alle gevolgen van dien.

U snapt het vast al wel, ik heb het over de al veel besproken OV-chipkaart. Onlangs heb ik mijn OV-chipkaart geactiveerd die men had gefabriceerd op mijn voordeelurenabonnement. Prima, eens kijken of ‘t werkt!
En toen was de dag aangebroken dat ik met de trein moest. Omdat ik wist dat ik vaker met de trein reisde dacht ik: laat ik er maar gelijk 10 euro op zetten. Het leek heel makkelijk en prettig te gaan en ik kon precies zien hoeveel ik had uitgegeven. Maar toen, moest ik de trein terug naar huis hebben (was op dat moment op Utrecht Centraal) dus ik houd mijn kaart voor de lezer en krijg het antwoord: geen saldo. Dus ik denk huh? Hoe kan dit nu weer? Dus ik nog eens doen: weer het antwoord geen saldo.

Dus ik liep (met flinke vaart want mijn trein ging bijna) naar een kaartjes automaat en keek hoeveel er op mijn kaart stond: 5,60. Dus ik keek verbaasd en liep weg. Zoekend naar een aardige meneer of mevrouw van de NS die mij hopelijk kon vertellen wat ‘geen saldo’ betekend als je 5,60 op je kaart hebt staan. Antwoord: om te kunnen reizen moet je minimaal 10 euro op je kaart hebben staan. Diep van binnen had ik nu heel veel zin om te gaan schreeuwen of ander geks uit te halen. Intussen moest ik toch even een kaartje gaan kopen, immers ik kon niet met de chipkaart reizen. Dus ik met alle haast een kaartje gekocht en de trein gehaald. Maar vrolijk werd ik er niet van.

Weet u, het is heel mooi bedacht zo’n chipkaart voor al het OV in Nederland. Maar de uitwerking is toch wat lastiger. Jammer, want het is eigenlijk best een goed idee. Alleen ik heb nou niet direct het idee dat dit het leven van een OV-er makkelijker maakt. En dat is toch het uiteindelijke doel?

Het zou je maar gebeuren. Je bent op weg naar je werk, zoals elke dag, je staat te wachten in een te volle metro op het moment dat je er uit mag en weer achter je bureau mag plaats nemen. Maar het loopt allemaal anders, opeens hoor je een harde knal gevolgd door veel geschreeuw, gehuil en geroep om hulp. Je leven lijkt in één seconden in te storten.

Deze situatie deed zich vandaag voor in Moskou. Vandaag werd namelijk Moskou getroffen door twee aanslagen, gepleegd door twee vrouwelijke zelfmoordterroristen. Deze hadden zich verschanst op het station en in de metro en bliezen zichzelf op.

Wat betekent dit voor Moskou? Hoe reageert de wereld hierop? Ik kan me nog herinneren dat de aanslagen in Londen veel te weeg brachten. Er waren aanslagen gepleegd. Er waren veel doden gevallen. Vandaag deed zich precies het zelfde voor.

Het aparte is dat dezelfde dag nog het leven zich vervolgde. Mensen bleven reizen met de metro, er was blijkbaar totaal geen angst. Men is immers enorm afhankelijk van de metro, zonder zou eigenlijk een regelrechte economische ramp betekenen. Het doel van de terroristen, denk ik. Men wil duidelijk Moskou kapot maken. Of ze dat gelukt is, is de vraag. In ieder geval liet Medvedev gelijk weten alles eraan te zullen doen deze terroristen op te pakken. Poetin zei later hetzelfde. Moskou laat het hier ieder geval niet bij zitten. Maar of hun acties echt effect hebben, ik weet het niet.

Het is immers al jaren oorlog in Rusland. En dat valt ten delen te wijten aan Moskou, die al jaren ijskoud toe kijkt en niet bereid is om hun ijskoude trots in de steek te laten. En dat is volgens mij het probleem van Rusland, hun trots heeft ervoor gezorgd dat er eigenlijk niet valt te praten met hen. En dat weten ze en het maakt ze niks uit. Zij immers niet afhankelijk van de wereld, de wereld is afhankelijk van hen.

Na zoveel geblogt te hebben over wat de wereld bezig houdt, hier weer eens wat uit de persoonlijke hoek. Het zit namelijk zo, ik nader het einde van mijn schooljaar. Ten delen. Ik heb namelijk vanaf morgen mijn allerlaatste toetsweek op Passie. Na die toetsweek breekt de tijd van voorbereiden op hét examen aan.

En tere daarvan, toch even een kort logje over al wat mij bezig houdt. Om u zeg maar weer een beetje bij te praten. Ik heb mijzelf inmiddels aangemeld voor de opleiding journalistiek op het CHE, ik heb al mijn handelingsdelen succesvol afgerond en sta in de startblokken om te beginnen aan de finale: de wedstrijd dat alles bepaald.

Nu kan ik u verzekeren dat ik er redelijk tot goed voorsta. Met maar één onvoldoende in de pocket en genoeg compensatie punten sta ik op het punt om voor mijn eigen leven geschiedenis te gaan schrijven: mijn Havo diploma halen. Maar voordat dat moment aanbreekt, ga ik eerst nog even toetsweek doorkomen. Met drie toetsen waar ik voor moet leren, drie mondelingen en hoop lol en hopelijk veel zonneschijn.

Wat is de toekomst van de krant? Een vraag die de laatste tijd vaak gesteld is. Tegenwoordig heb je geen krant meer nodig om te weten wat er gebeurt is in de wereld. Daar heb je immers het internet voor. Ook het opkomen van sociale media werken hier aan mee. Als ik even geen live (stream) van de NOS bij de hand heb, kijk ik even op Twitter en ik weet precies wat er gebeurt. Zo gaat het tegenwoordig: internet neemt de plaats in van de papieren krant en van de analoge (en ook misschien wel digitale) tv.

Maar wat betekent dit voor de kranten? Hoe moeten zij hiermee omgaan? Hoe kunnen zij het beste hierop inspelen? Dat is de vraag!
Een mooi voorbeeld hiervan vind ik NRC.Next. Ik ben een fervent iPhone- en vooral internet gebruiker. Ik kan al het nieuws uit de eerste hand via internet krijgen. Maar toch lees ik graag het NRC.Next. Het heeft wel zo zijn charmes om elke ochtend voordat ik naar school ga even een blik te werpen op het voorpagina nieuws, het belangrijkste artikel en natuurlijk de dagelijkse foto. NRC.Next schrijft goede, niet al te lange artikelen die altijd relevant zijn. En ik denk dat dat is wat de mensen willen, geen bladzijden lange artikelen met alleen maar tekst, maar artikelen gecombineerd met illustraties en statistieken.

Echter, in het programma Buitenhof zei de hoofdredactrice van het NRC Handelsblad juist het tegenovergestelde, zij zei dat het juist de achtergrond artikelen waren waar ze zich op focuste. Wie weet dat je daarmee een groep aanspreekt, maar ik denk dat er meer behoefte is aan kort en krachtig nieuws, maar met een betere inhoud dan bijvoorbeeld korte berichten op NU.nl of Teletekst. En dat is de balans die men moet gaan vinden: aan de ene kant niet al te lange artikelen schrijven, maar toch weten een sterke inhoud te weergeven die uitgebreider is dan NU.nl en andere.

Daar ligt de uitdaging als het aan mij ligt. In ieder geval blijf ik genieten van de ochtendkrant.

Ik ruik het als ik de deur uitga. Ik zie het als ik door de weilanden naar school fiets, ik lees erover op Twitter.
Het is lente! U moet eens weten hoe erg ik de winter zat werd, nadat deze zich tot in den treure had vertoond. Het mocht wel lente worden ja. Normaliter kennen wij in Nederland het begrip sneeuw als een laagje van ongeveer een centimeter of wat, dat na een dag weer weg is. Ik kan u vertellen, deze winter heeft dit begrip een nieuwe beschrijving opgeleverd, namelijk: negatief reisadvies, glijden en natuurlijk de ozo bekende botbreuken tour.
Ik kan u al met al verzekeren dat ik de lente zeer waardeer en dat ik hoop dat deze een mooie (en toch ook wel) overloop heeft naar de toch wel geliefde zomer. Winter is leuk, tijdens kerst. Daarna mag de lente weer komen en een zomer van een halfjaar. Even vergeet ik dat ik het in het kikkerlandje Nederland woon en dat deze ideeën zich nooit zullen vertonen.